De bronnen van de waarheid zijn vergiftigd

De Franse schrijver Michel Houellebecq publiceert volgende week een schokkend boek Soumission. Het is een fantasie, of liever een nachtmerrie waarin in Frankrijk in 2022 met de verkiezing van een moslim-president de culturele omslag naar de islam plaats vindt. Het boek heeft al veel kritiek gekregen omdat het overdreven zou zijn. De BBC die een interview met hem publiceert vraagt zich af: France’s lit giant: Islamophic? Misschien is het tijdstip overdreven, maar de suggestie dat Frankrijk − en de rest van West-Europa − nog vóór 2050 overwegend islamitisch zal zijn is dat niet. Dat geruststellende feitje staat vast.

Die zijdelingse beschuldiging van islamofobie is interessant. De BBC World service maakt reclame met de slagzin „Get news you can trust“, maar de Britse omroep is natuurlijk een onderdeel van het netwerk van politiek-correcte zelf-censurerende media, die de westerse mens tegenwoordig kalm en onderdanig moet houden, terwijl Europa islamiseert. Het nieuws van de BBC is net zo betrouwbaar als dat van de Duitse, Franse of Nederlandse staatsmedia. Niet.

Deze houding van de media is niet van gisteren, al laat men de laatste decennia in toenemende mate zelfs de pretentie van evenwichtige journalistiek maar gewoon weg. Het woord „objectief“ dat in de 60er en 70er jaren nog wel gebruikt werd is in dit verband lachwekkend geworden. Wie iets van de geschiedenis van de politieke bewegingen van Europa weet, die ziet over een veel langere periode een bias in de houding van nieuwsmedia en in historische verslagen. Socialistische partijen en bewegingen worden in kranten en boeken en later in elektronische media consequent in bescherming genomen tegen de gevolgen die het linkse politieke optreden heeft voor de civiele maatschappij.

Over welke gevolgen heb ik het?

Natuurlijk in de eerste plaats de demografische ramp die bezig is zich te voltrekken over Europa, die een direct gevolg is van de exorbitant hoge belastingniveaus in alle westerse landen, nodig om de welvaartsregelingen en -uitkeringen te kunnen bekostigen − iets dat trouwens nog maar zeer gedeeltelijk wil lukken. De welvaart (uitkeringen) moest en moet door een steeds geringer aantal werkenden ten behoeve van een groeiend leger niet-werkenden worden opgebracht. De import van grote aantallen niet-westerse immigranten was toch een reactie hierop: de welvaartsstaat moest koste wat het kost gehandhaafd worden, en dus moesten er goedkope arbeidskrachten geïmporteerd worden. Natuurlijk stelden de politici zich voor dat die mensen binnen korte tijd zouden verwesteren, of het kon ze misschien geen moer schelen hoe het land er over twintig of dertig jaar voor zou staan, als die uitkeringen maar konden doorgaan. Politici kijken over het algemeen niet verder dan de volgende verkiezingen. Dat liep even anders.

Niet dat er indertijd geen kritiek was op de route die de politiek nam, maar die werd bruusk opzij geschoven. Liberalisme was dood, leve het socialisme. Nadat de critici de mond was gesnoerd en op onverkiesbare plaatsen waren gezet waren alle partijen het tenslotte roerend eens over de te volgen koers.

Maar al eerder was er de „structurele werkloosheid“ die gepaard ging met stagflatie die men maar niet onder de knie kreeg. Dit speelde vooral in de nasleep van de oliecrisis van 1973.

Je moet dan weten dat werkloosheid alleen „structureel“ (hardnekkig, niet weg te krijgen) kan worden in een situatie waar de overheid in samenwerking met de vakbonden de lonen hoger probeert te houden dan de markt toelaat. Arbeid heeft dan een hogere prijs dan waarin de markt voor arbeid „geklaard“ wordt: Niet alle vérkopers van arbeid (de arbeiders) kunnen dan een koper (werkgever) vinden voor hun product. Er blijft arbeid onverkocht: werkloosheid. De overheid hoeft die lonen alleen maar vrij te laten en de werkloosheid gaat binnen enkele maanden naar een minimaal niveau, bepaald door die mensen die echt net even tussen twee banen in zitten. Lonen werken hier op dezelfde manier als prijzen. Als de doe-het-zelf winkel de planken te duur maakt verkopen ze niet en blijven ze er mee zitten.

Maar in de kranten en op tv werd en wordt werkloosheid consequent als een natuurverschijnsel voorgesteld, als hoog water of storm. In werkelijkheid wordt het veroorzaakt door de economische interventiepolitiek, zoals die door Roosevelt en Mussolini is gepionierd en sindsdien „normaal" is geworden.

In dezelfde tijd ging de overheid minimumlonen hanteren. Minimumloon veroorzaakt werkloosheid, niet hoger loon. Een minimum-loonmaatregel werkt zo, dat als jouw arbeid op de arbeidsmarkt minder waard is dan dat minimumloonniveau, de overheid het werkgevers verbiedt jou aan te nemen. Wiens arbeid is minder waard dan die zeven-en-een-halve of acht euro per uur?*) Starters op de arbeidsmarkt, dus vooral schoolverlaters die aan hun eerste baan willen beginnen. De eerste sport op de arbeidsladder is met andere woorden weggeslagen en jongeren zijn dan aangewezen op ... een uitkering. Kortom: het minimumloon is de enige en aanwijsbare oorzaak van dat moeilijk oplosbare en maatschappelijk zo schadelijke probleem van de jeugdwerkloosheid.

Het zal u genoegen doen te horen dat de overheid hier echter een oplossing voor heeft gevonden. Nee, niet intrekking van de minimumloon-maatregel, maar optrekken van de leerplicht-leeftijd. Ziet u, zo verschijnen veel minder jeugdige werklozen − misschien zijn daaronder een aantal jongeren van Marokkaanse afkomst? − in de statistieken, want ze zitten op het VMBO en vervelen zich daar te pletter, omdat ze het niveau niet aankunnen.

We kunnen blijkbaar niet van onze journalisten verwachten dat ze ons hierop opmerkzaam maken. Eerder vinden ze het hun taak dit soort verbanden onder het tapijt te laten verdwijnen.

En dan is er nog het geld. We leven in een periode met fiat-geld, niet echt geld. Echt geld is een economisch verhandelbaar artikel met bepaalde eigenschappen die het geschikt maakt om als algemeen ruilmiddel dienst te doen. Historisch is dat edelmetaal geweest. In plaats van geld rouleren briefjes en tekenmunten die op last van de staat (fiat) als geld gehanteerd moeten worden. Dit heeft voor niemand voordelen behalve voor de staat die naar behoefte geld kan uitgeven. En de politieke elite heeft daar altijd een onverzadigbare behoefte aan, want het maakt ze onafhankelijk van wat ze met de fiscus naar binnen kunnen harken. Het hele interventionistische systeem is ondenkbaar zonder deze monetaire inrichting.

De oliecrisis van 1973 was ook geen crisis van olietekorten o.i.d. maar een dollar devaluatie-crisis. De Amerikanen hadden veel meer papieren dollars uitgegeven dan ze aan goud-equivalent in de kluizen hadden, hoewel dat een enorme voorraad was. Ze gaven in deze tijd erg veel geld uit: Vietnam-oorlog en Apollo maan-programma, de Great Society van Johnson (uitkeringen!) De dollar werd met met zeker vijftig procent gedevalueerd. Maar het systeem overleefde. De dollar werd helemaal losgemaakt van enige connectie met goud en het resultaat was dat het geld uitgeven nu pas echt een aanvang nam! Recentelijk heeft de Fed zijn balans verdubbeld in een poging de kwakkelende wereldeconomie te stimuleren. Iets dat uiteindelijk de dood van het systeem zal veroorzaken. Die hele situatie duidt erop dat het fiat-dollar-systeem in een terminale fase is beland. De dollar, en al die andere papieren op niets gebaseerde valuta’s zijn gedoemd de weg van de Reichsmark te gaan.

Maar ook in deze situatie zien we dat journalisten, maar nu ook bepaalde economen de volslagen desastreuze interventiepolitiek verdedigen of vergoelijken. Economische theorieën worden op hun kop gezet, zodat inflatie creëren plotseling iets goeds is. Of: de bankiers zijn graaiers en konden het wel eens gedaan hebben. Zo blijft de politieke sfeer, waar de ware daders te vinden zijn buiten schot.

Steeds sneller volgen de interventies elkaar op, en nog achtelozer worden de onvermijdelijke verstoringen van ons leven op de koop toe genomen door de mensen die zich als een echte heersende klasse boven ons gesteld hebben.

*) De overheid hanteert tegenwoordig een glijdende schaal.

Meer van hetzelfde

   De toestand waarin het Westen zich bevindt met de strijdende islam is met de aanslagen in Parijs weer naar de voorgrond gekomen. De oorlogsscenes in Frankrijk en de debatten op internet en tv roepen een gevoel op van hoe hopeloos die toestand is en hoe we bezig zijn de oorlog te verliezen – in de eerste plaats in de kraamkamer. Maar onze “leiders” zijn vastbesloten om die omstandigheid die bezig is Europa aan de vijand uit te leveren – de welvaartsstaat (of economisch interventionisme of socialisme), immers de belangrijkste oorzaak van onze instortende fertiliteit – tot de laatste burger te verdedigen en denunciëren de protesten tegen de toenemende islamisering. De burgers zijn in de ban van fascisme en islamofobie, roepen ze, daarin gesteund door het linkse deel der bevolking. Dat de zaken nog een keer ten goede neemt is niet te voorzien. Europa is links. Amerika is links. En dus wordt met man en macht gewerkt aan onze ondergang.

   Dat het niet zo hoeft te lopen toont het herstellende Rusland van Poetin. Daar is in de laatste tien jaar de vruchtbaarheid van een potentieel desastreuze 1,1 opgelopen naar 1,7. Een verbazend herstel, dat hopelijk niet door de huidige economische moeilijkheden zal worden onderbroken. Dit geeft aan dat aan de donkere tunnel van zelfsabotage en de onvermijdelijk daarop volgende onderwerping door de duivelse krachten van de strijdende islam te ontkomen is. Maar onze “leiders” willen niet dat we vrije mensen zijn die zelf de belangrijke beslissingen van ons leven nemen en hun eigen levenspad plannen. Zij willen ons van de wieg tot het graf blijven bevoogden en als kinderen of makke schapen onder hun repressieve gezag houden. Dus moeten we onze in een liberale grondwet neergelegde individuele vrijheden stukje bij beetje inleveren of worden ze tot een dode letter worden gemaakt, een proces dat al in een zeer vergevorderd stadium is. Het is socialisme of de dood, wat hun betreft. Maar we krijgen beide, of liever: het een leidt onvermijdelijk tot het andere.
Michael Ledeen zegt het weer eens in zijn blog.

Weg uit Europa

   De aanslagen in Parijs en de ontzetting daarover vormen een goede aanleiding om nog eens te stellen dat Europa en 'het Westen' (de westerse beschaving) stervende is.
   De uiteindelijke oorzaak van het geweld is niet zozeer wat de moslims willen of doen of geloven maar de reactie daarop van de autoriteiten. Er wordt wel gespeurd naar mogelijke terroristische aanslagen, maar er is geen oproepen tot verdedigen van waarden als vrijheid en individualisme van de zijde van de politici. Die staan met de rest van de socialistische elite handenwringend terzijde en doen alsof ze iets doen, maar er is geen ontsnappen aan de werkelijkheid: de huidige wanhopige situatie van Europa is veroorzaakt door hun egoïsme en kortzichtigheid.
   Massa-immigratie van onintegreerbare moslims uit Noord-Afrika moest de door instortende vruchtbaarheid scherp slinkende hoeveelheid inheemse goedkope arbeid weer aanvullen en daarmee de leeg rakende schatkist van de staat weer vullen zodat de welvaartsstaat met zijn voor de morele gezondheid funeste principe van inkomensoverdracht van de werkenden naar de niet-werkenden (die laatsten zijn de door de elite 'zielig' verklaarde groepen die voor eeuwig cliënten van de partij-elite werden: het toonbeeld van de verwording en corruptie van het democratisch systeem onder interventionisme) het voortbestaan van de elite als elite ad infinito kon rekken. Behoud van de sociale status quo was het doel, het resultaat is culturele en demografische zelfmoord.
   We oogsten nu wat onze socialistische elite de laatste vijftig jaar heeft gezaaid.
   Jongeren die iets kunnen, die iets in hun mars hebben, die een bedrijf kunnen opzetten of slim zijn en een goed inkomen kunnen genereren moeten er over gaan nadenken of ze wel hier willen blijven. Europa is een sterfhuis en heeft binnen dertig jaar moslim-meerderheden in de meeste landen. Dan wordt het hier een puinhoop en is hier niets meer voor iemand die intelligent is en iets kan.

Meningsuiting

Bij de aanslag op Charlie Hebdo werd niet alleen mensenlevens genomen maar werd ook het vrije woord aangevallen, lezen we op verschillende plaatsen.
Zeker, maar het is goed te bedenken dat "het vrije woord" al langer onder druk staat. Dat we niet helemaal vrij zijn om te zeggen of schrijven wat we willen werd al door onze vaderlandse politici gesteld vóór de islamitische dreiging zo acuut werd. Ik zou zelfs willen beweren dat de meeste druk op de vrijheid van meningsuiting niet van islamitische zijde komt maar zoals altijd van politiek links in ons eigen land. Werd niet al ten tijde van de moord op Theo van Gogh geroepen dat hij het ook wel erg bont had gemaakt? Met andere woorden, hij had zich niet zo kritisch over de islam mogen uiten.
Links is de vaste bondgenoot van die kankergezwellen die de kalasjnikovs in hun poten hebben, en een hakbijl.
Ze zullen het wel niet zo bedoeld hebben, maar wat hebben we daaraan. De politiek handelt uitsluitend in het belang van hun gecontinueerde heerschappij over ons makke schapen. En zo doende houden ze ons in bedwang, tot de islam komt. Zodra de moslims in de meerderheid zijn kunnen ze zo de troon overnemen en hoeven niet eerst het systeem te veranderen. Hoogstens zullen ze de pretentie van democratie laten vallen en openlijk de dictatuur die we al zijn uitoefenen.

Hoe komt de staat aan het geld dat ze uitgeeft?

   Wij burgers kiezen een regering omdat bepaalde diensten, zoals veiligheid, alleen collectief geproduceerd kunnen worden. Die regering geeft geld uit om die diensten te kunnen leveren. Maar de vraag is hoe de regering aan de uit te geven middelen komt. In de negentiende eeuw ontwierpen de liberalen een politiek program dat de welvaart van allen moest garanderen, maar dat tegelijkertijd moest voorkomen dat de staat een onderdrukker zou worden die de eigendommen van de burgers kon confisqueren. Op dat program zijn alle moderne grondwetten gebaseerd.
  Er zijn drie manieren waarop een regering aan geld kan komen om uit te geven. Ten eerste kan ze belasting heffen. Dit is de zichtbare manier, maar heeft als nadeel dat ze onpopulair is. Mensen betalen niet graag (meer) belasting. Maar ook bij de politici zit deze methode niet erg lekker, omdat het ze afhankelijk maakt van de burgers. Dat is natuurlijk ook de bedoeling: Als de staat gedwongen is zich aan een begroting te houden is hun armslag automatisch beperkt. Daarom is lang geleden al een alternatieve methode bedacht. Die van lenen door de staat met het natuurlijk gevolg van het ontstaan van een publieke schuld. Politici vinden dit makkelijker want het maakt ze minder afhankelijk van wat de burgers op een zeker moment kunnen of willen opbrengen. Het geld dat ze uitgeven wordt nu deels opgebracht door een andere groep burgers. Vaak zelfs door een nog ongeboren generatie. Dit is een voordeel want die stemmen niet en onderhandelen niet mee over de prijs. Als je wilt dat de staat weer onderworpen wordt aan de controles die het liberale program daar in de negentiende eeuw voor heeft bedacht, moet je grote twijfels hebben bij het fenomeen staatsschuld.
   Maar in de loop van de twintigste eeuw is het onvermijdelijke is gebeurd. De verruiming van de hoeveelheid uit te geven middelen maakte dat de politici alleen maar aan nog meer dingen geld uit gingen geven. Ze komen altijd geld te kort. Dus grijpen politici naar een derde middel. Wanneer de staat bepaalt wat geld is en hoeveel er van is, kun je simpelweg geld bijdrukken en dat uitgeven. Dit middel is vrijwel onzichtbaar en door de jaren heen zeer populair. Burgers eisen vaak zelfs dat de regering inflatie creëert, hoewel ze daar niets beter van worden, integendeel zelfs, er vindt een verarming van de midden - en lagere klassen plaats. Bovendien hoeft de regering geen toestemming van parlement of burgers te vragen: het is geconfisqueerd inkomen dat niet door het parlement is gevoteerd. Maar het levert de illusie van welvaart. Uiteindelijk eindigt dit in de totale ontwaarding van het fiatgeld, maar zolang de centrale bank het niet al te opvallend of plotseling doet merkt niemand daar wat van en heeft het voor de politici het voordeel dat ze nu over ongelimiteerde middelen beschikken.
   We leven in een tijd waarin politici alle drie methodes tot het uiterste inzetten. Dit is het probleem. De politiek heeft alle grondwettelijke inperkingen van het werkingsgebied van de staat uit de weg geruimd. Socialisme, gedefinieerd als de centraal geleide en geplande economie, is het logisch eindpunt van deze ontwikkeling.
   Moderne echte liberalen, die zich libertairen noemen om zich van de valse liberalen te onderscheiden, beschouwen om die reden de terugkeer naar goud-als-geld een belangrijk onderdeel van hun program om de interventionistische en bureaucratische staat weer terug in het hok te krijgen.

Lees hierover: Jörg Guido Hülsmann TheCultural and Political Consequences of Fiat Money

 

Thailand (3)

Ik heb twee keer eerder over Thailand berichten geplaatst. Hierin bepaalde ik mijn standpunt als anti-Thaksin en voor de coup die het leger op 22 mei 2014 uitvoerde.
Pas nu vind ik op de site van ex-militair en journalist/blogger Michael Yon een hoeveelheid interessante documentatie.  Onder zijn Dispatches bevinden zich een aantal die gaan over de Thaise troebelen.
Ik ben nog bezig me daar een beetje in te lezen, maar ik heb alvast een paar open brieven van overzee wonende Thais aan de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Kerry ingezien waarin de coup wordt voorgesteld als de redding van het land en waarin Kerry wordt opgeroepen zich begrijpend op te stellen tegenover couppleger generaal Prayuth, en voorzichtig te zijn met het opleggen van sancties of andere strafmaatregelen.
Precies de situatie zoals ik die eerder had ingeschat.
Alleen mis ik op Michael's site nog de economische invalhoek van de zaak. Het gaat voor zover ik kan zien niet over het rijst-inkoopplan van de partij van Thaksin, dat een zo duidelijke indicator was voor de rampzalige koers die het land onder zijn leiding en die van zijn zuster  dreigde te gaan nemen. Toegegeven, dat plan blijkt ook maar een deel van het hele verhaal. Volgens een van de open brieven waren de aanhangers van de regeringspartij van Thaksin en Shinawatra bezig met het aanleggen van wapenvoorraden en was het uitbreken van een burgeroorlog een reële mogelijkheid. De doden die vielen tijdens de onlusten vielen allemaal aan de kant van de tegenstanders van die regeringspartij. Die tegenstanders waren de vreedzame "Whistleblowers" die de corruptie en verduistering in het kamp van de regering wilden aantonen en aanklagen.
Al met al wordt mijn eerdere positiebepaling volledig ondersteund door deze nieuwe informatie.

Commentaar op de column van Hans Jansen op Geen Stijl

De column getiteld "Plan-B" is hier te vinden: [link]

Citaat 1) "Mensen kunnen het best geregeerd worden door wetten die passen bij hun technische ontwikkeling en hun sociale en persoonlijke prioriteiten. Dat betekent dat wetten voortdurend verouderen en voortdurend vernieuwd moeten worden. Die vernieuwingen moeten ontworpen worden door mensen die daartoe wettig bevoegd zijn, bijvoorbeeld omdat ze zijn gekozen."


Commentaar:
Ik denk niet dat het correct is dat mensen het best door steeds weer ge-update wetten geregeerd moeten worden, en dat de "gekozenen" daartoe bevoegd zijn, of zouden moeten zijn.

Het beste in deze, de moderne, tijd is dat de meest geschikte staatsinrichting bepaald wordt aan de hand van de door middel van logica achterhaalde en op wetenschappelijke manier beschreven, inzichten volgens welke de mensenmaatschappij werkelijk werkt. Dat heeft in de eerste helft van de 19de eeuw geresulteerd in het liberale programma voor de inrichting van de maatschappij, neergelegd in de grondwetten van een groot aantal moderne staten, waaronder Nederland. Die grondwetten moesten als legislatief anker dienen. En vooral moesten ze de macht van de staat inperken. Ludwig von Mises zei hierover: De 19de eeuwse ontwerpers van de liberale grondwetten wisten dat ongeacht de vorm van de staat, of die nu bestuurd wordt door de gekroonde hoofden van het ancien régime, of door een dictator als Bonaparte of door moderne "democratische" politici: de staat heeft hoe dan ook de neiging zijn werkingsgebied voortdurend uit te breiden.

Vrijwel alle problemen die we vandaag hebben zijn het resultaat van het feit dat we het ankertouw gekapt hebben en steeds verder afwijken van dat heilzame liberale program. Het immer groeiende aantal wetten en de prolifererende "regelgeving" zijn symptomen van de ziekte, want ze zijn het resultaat van het interventionisme van de staat. "De staat" is nu een ding dat wordt bevolkt door politieke partijen die tegelijk met de macht van de staat hun eigen macht steeds verder willen uitbreiden. Die uitbreiding gaat letterlijk op kosten van de individuele burger.

Citaat 2) "Plan-B is een succes geworden, en heeft geleid tot de moderne techniek, wetenschap en verzorgingsstaat."

Commentaar:
De verzorgingsstaat moet niet gezien worden als een verworvenheid van de westerse samenlevingen. Het is wat ons wurgt. Het past de status-quopolitici prima dat de rebellen van onder andere de PVV de welvaartsstaat koste wat het kost willen behouden. Met die welvaartsstaat handhaven de partijen zich in de macht. Zo kunnen ze de staat als immense geldpomp behouden. Zo kopen ze de stemmen van degenen die ze andermans geld toestoppen.

Als we er in slagen de verzorgingsstaat weg te doen zal dat als een enorme bevrijding aanvoelen. De ene helft van de bevolking hoeft dan niet langer krom te liggen voor het welzijn van de andere helft: een zeer onnatuurlijke situatie. De welvaartsstaat is onrecht; laissez-faire staat gelijk met de rechtvaardigheid van de markt.