De coup in Thailand

De militaire coup in Thailand is het directe gevolg van de onlusten en ernstige verdeeldheid in het land. De politieke partijen "kwamen er niet uit", zo wordt meestal gezegd. Dat is niet onjuist, maar volgens dit blog komen die verdeeldheid en die onlusten direct voort uit het democratisch systeem dat in een westers georiënteerd ontwikkelingsland vaak min of meer verplicht wordt ingevoerd. Want wat is het alternatief? Een dictatuur? Communisme?
Maar wij stellen de vraag, Heeft democratie dan geen nadelen? Is het het ideale regeringsstelsel?
Hét grote nadeel van een democratisch systeem is dat het volk op een gegeven moment merkt dat de politici bereid zijn hun  van andere burgers afgenomen geld en goederen toe te stoppen, in ruil voor hun stemmen. Perón in Argentinië, Roosevelt in de VS, de socialisten bij ons, en in Thailand was dat die meneer Thaksin. Allemaal komen ze vroeg of laat op het lumineuze idee om de steun van  de kiezers te kopen met geld dat ze - legaal, want het is de regering die de diefstal pleegt - van de het productieve deel van de bevolking hebben afgenomen. Daarmee begint het afglijden van het democratisch regime naar een  stelsel gebaseerd op pure roof. Want heeft het volk eenmaal begrepen dat ze "can vote themselves money" dan is er geen weg terug meer. De mensen blijven stemmen voor de partij die hun het geld van anderen belooft, want vrijwel ogenblikkelijk zijn ze verslaafd aan de heroïne van de "inkomensoverdracht". De tegenstellingen tussen de politieke bewegingen en politieke partijen zijn, nadat enige tijd verstreken is, verworden tot een poppenkast - een misleidend politiek spel, dat moet verhinderen dat het uitgemelkte deel van de bevolking merkt dat alle politici aan hetzelfde spelletje meedoen. Want dan hebben degenen die aanvankelijk weerstand boden ontdekt dat meedoen met het roofspel de enige manier om de macht te veroveren en te behouden. De  subsidies die partijen gebruiken om kiezers permanent aan hun partij te binden groeien uit tot een stelsel van permanente inkomensoverdracht: de welvaartsstaat.
Maar dit is geen stabiele toestand. De geroofde middelen worden niet langer geïnvesteerd maar door de politici uitgedeeld en dus consumptief besteed en het land verarmt. De levensstandaard, die in de tijd vóórdat cruciale besparingen werden afgetapt een stijgende lijn vertoonde gaat nu dalen. Dit zou de uitgemelkte arbeiders en ondernemers wakker moeten schudden, maar geen nood. De rovende elites in het westen hebben hiervoor een probaat middel ontdekt: Door manipulatie van de geldhoeveelheid, zeg maar het opzettelijk creëren van inflatie, kun je die verarming lange, lange tijd aan het zicht onttrekken en kun je, in geval van nood zelfs direct waarde van de mensen hun spaarrekeningen naar de staat sluizen. Zo gaat het spel door tot de middenklasse, ontstaan in de tijd van vrijheid en intacte eigendomsverhoudingen, aan de bedelstaf is geraakt, en er alleen nog een uiterst klein aantal superrijken - de politici en hun vrinden en bondgenoten - en een enorme massa verarmden en berooiden over is.
In Thailand was het al niet meer mogelijk een meerderheid van de mensen ervan te overtuigen dat stemmen voor Thaksin's partij erop neerkwam dat het land in dezelfde rampspoed terecht zou komen die Japan en het westen getroffen heeft -  het westen waar de neergang steeds duidelijker en steeds heftiger wordt en waar ze over niet al te lange tijd zal resulteren in autoritaire of zelfs totalitaire onderdrukking. Maar in Thailand bleken de reflexen van de elite nog redelijk intact. Ze zagen wellicht met het voorbeeld van de rotting van het westen voor ogen de ramp aankomen, vandaar de verbanning van Thaksin en nu het opzij schuiven van zijn zuster.

Thailand als microkosmos van westerse problemen

Thailand biedt al enige tijd de aanblik van een land met wat politieke problemen. We horen over straatgevechten tussen de rooien en de gelen, een ex-premier die verbannen wordt en als zijn zuster vervolgens de fakkel overneemt, opnieuw gevechten en de eis dat ook zij opstapt. En dan dreigt er een coup en moet de legerleiding ontkennen dat ze iets in de zin hebben. Maar waar gaan deze conflicten eigenlijk over?
Thailand is een land dat zich in ontwikkeling bevindt. Het is bezig zich te industrialiseren. Net als de overige landen in de regio lijkt het een zekere welstand te hebben bereikt. In 1988 leefde nog 65% van de bevolking onder de armoedegrens; in 2011 nog maar 13%. Die (relatief nieuwe) levensstandaard wordt door de onrust bedreigd. Als de onrust doorzet kan al het productief geïnvesteerde kapitaal geheel of gedeeltelijk verloren gaan. Net als in het Westen is het de funeste dynamiek van democratische politiek die de bron van de problemen is. In de electorale rivaliteit tussen de politieke partijen wint degene die met interventionistische maatregelen nog die paar laatste stemmen binnen kan halen die de partij over de streep trekt en de macht binnen bereik brengt - en vergeet de gevolgen op lange termijn. Je hoopt het beste voor dit land met zijn vriendelijke bevolking, maar je vreest met grote vreze omdat ze de verkeerde afslag die het Westen bezig is te nemen in de richting van socialisme en interventionisme, en waar in geldnood verkerende regeringen afglijden naar repressieve maatregelen op fiscaal en monetair gebied jegens de eigen burgers, ook lijkt te gaan nemen.
Dit soort voorgevoelens worden er niet beter op als je leest over het fout gelopen rijst-inkoopplan verzonnen door de partij van premier Yingluck Shinawatra. De staat zou rijst tegen sterk verhoogde prijzen inkopen van de boeren in het zuid-westen van het land. Die rijst zou ze vasthouden in opslagplaatsen om zo een tekort op de wereldmarkt te veroorzaken. Tegen de sterk opgelopen prijzen moest het spul dan met flinke winst weer afgezet worden. Goed plan. Woekerwinsten voor de staat en de boeren blij en voorgoed electoraal aan de partij gebonden. Partijen zijn er ook in Thailand op gebrand bepaalde kiezersgroepen afhankelijk te maken van de politiek, liefst van hún partij. Daarop hebben het CDA bij ons en in de VS de Democraten blijkbaar niet het patent op. Daar én hier gebruiken politici subsidies zoals drugsdealers heroïne. Alleen liep het niet zoals gepland omdat kopers in het buitenland gek genoeg uitweken naar andere rijstexporteurs in de regio. Die hadden zich op de komende tekorten voorbereid. De markt stak er een stokje voor, zou je kunnen zeggen. En toen ontstond er dus een enorm verlies voor de Thaise staat en zit er nu een groot gat in de begroting. Briljant.
We zullen het beste er maar van hopen voor het land van de glimlach. Maar het kan alleen goed komen in de wereld als burgers weten te verhinderen dat politici dit soort waanzinnige interventies ondernemen. Helaas zijn stomme en repressieve maatregelen nu gemeengoed in het overgrote deel van de landen op de aardbol.

We moeten weg uit de EU

De EU is een samenwerkingsorgaan voor de politieke partijen die gewoonlijk de dienst uitmaken in de lidstaten. Doel is elkaar te helpen bij de handhaving van het economisch interventionisme. Het doel is níet handhaving van een vrije maatschappij voor vrije burgers. Als dat laatste het doel was, zouden de politici het kapitalisme en vrije markten verdedigen. Dat is het laatste wat ze willen. Omdat de meeste mensen een hogere levensstandaard nastreven, is het feit dat hun leiders hun land willen laten opgaan in zoiets als de EU voor hen zonder waarde. Integendeel, de politiek is in de loop van de laatste 30 à 40 jaar een directe bedreiging voor onze rijkdom geworden. Enorme bedragen worden ons volgens het principe van inkomensoverdracht afgenomen om de politieke partijen in staat te stellen sinterklaas te spelen en zich zo in het centrum van de macht te handhaven.
Nu heeft de EU ook een positie op het gebied van buitenlands beleid te verdedigen. Een ding als de EU is automatisch een grote speler op het internationale schaakbord. Het is voor Duitsland een groot voordeel zich bij het ontwikkelen van een positie als grote mogendheid achter een organisatie als de EU te kunnen verschuilen. Zit hierin dan niet toch niet iets van waarde voor ons als NL? Maar nu blijkt dat de EU van Frans Timmermans niet als tegenstander van Poetin of Rusland mag worden gezien in de Oekraïense troebelen. In een dergelijke situatie is er dus alleen een "diplomatieke" rol weggelegd voor de EU. Maar diplomatie zonder de macht om die diplomatie inhoud te geven, en zonder de wil om die macht eventueel te gebruiken is nutteloos. Ze is zelfs schadelijk, want de oproepen en dreigingen irriteren zonder dat je er voordeel van hebt. De tegenstander die weet wat hij wil kan zijn gang gaan; de EU is een papieren tijger.
Daarmee vervalt dus ook dit voordeel van een lidmaatschap. De EU is nergens goed voor gezien vanuit het gezichtspunt van de Nederlandse burger. De enigen die er uiteindelijk voordeel van hebben zijn de politici.

Peter Schiff was right

De Amerikaanse MSM, gehoorzamend aan de instructies van hun politieke meesters, maken de nieuwe Fed chief Janet Yellen tot de grote aankondiger en voorspeller van de housing crisis van 2008.
Daar heeft Peter Schiff, die die crisis wél correct voorspelde natuurlijk wel wat over te zeggen: zie SchiffReport van 17-10-2013. Om aan te tonen dat híj in een vroeg stadium de kat de bel aanbond, linkt hij naar zijn speech voor de Mortgage Bankers Convention van 2006 en naar een column van 18 november 2005 op zijn site. Allebei de moeite waard.

The Beginning of the End?

Peter Schiff spreekt in zijn laatste videoblog (link) over hoe de economische gebeurtenissen van de afgelopen week hem gelijk lijken te geven in zijn voorspellingen en kritiek. Het geld bijdrukken door de centrale bank moet op een gegeven moment zijn stimulerende werking verliezen ondanks de steeds hogere doses, zei hij, net als een drugsverslaafde steeds meer drugs nodig heeft om high te blijven. 

Waar gaan we het aan merken dat het niet meer werkt? Als - ondanks de kolossale hoeveelheden goedkoop geld die in de economie worden gepompt - de rentevoet  en de rendementen op de staatsobligaties toch stijgen. De Amerikanen merkten het al aan de stijgende prijzen van alles, vooral benzine, voedsel en huizen, maar Bernanke kon moeilijk toegeven dat stijgende prijzen - vooral van onroerend goed - juist de bedoeling was van zijn beleid. Maar als de rente naar een historisch meer normale 4% zou gaan en de kopers van US Treasuries 6 of 7% rendement zouden eisen, zouden de VS ogenblikkelijk in betalingsproblemen komen. Dan zijn ze Griekenland, zei Peter al eens.

De afgelopen week zag het begin (misschien) van een dergelijke trend. QE is nog steeds in volle gang - de Fed koopt maandelijks zo'n 85 miljard dollar aan Treasuries en hypotheken - en toch daalt de beurs en lopen goud- en zilverprijs op. De Dow daalde deze week met 350 punten, zo'n 2%, Nasdaq idem, de dollar verloor meer dan 1% en zakte weg tegen vooral de Aussie dollar en zelfs de Yen. De prijs van goud steeg deze week met 50 à 60 dollar per ounce, dat is zo'n 4%, zilver steeg met $2,50 ofwel 13%. Staatsobligaties: de yield over de 10-year bond steeg naar 2,83%, de 30-year naar 3,86%. Peter waarschuwt: dit zijn nog steeds  uiterst lage waarden, historisch gezien, maar ze stijgen en zijn hoger dan ze in een jaar of twee zijn geweest. Het is het omgekeerde van wat Bernanke moet willen dat er gebeurt: dalende staatsobligaties en aandelen, dalende dollar; goud en zilver flink hoger, olieprijs boven de $108. 

Het bevestigt wat Peter sinds 2008 over dit Fed-beleid heeft gezegd. Je kunt jezelf niet uit de schulden halen door meer schulden te maken, en het geld bijdrukken zal geen positief effect meer op de economie hebben, maar alleen inflatie als gevolg hebben.

Goudprijs

De voorspellingen van de gold bugs als Peter Schiff lijken niet erg uit te komen nu de goudprijs, die in september 2012 naar $1.750 ging, nog maar op $1.350 staat - Hij zei dat goud wel naar $5.000 kon gaan, of hoger.

Maar hij heeft zijn verhaal niet veranderd. De fundamentele feiten zijn dat de VS, Japan en Europa, maar vooral de VS, niet langer in staat zijn hun welvaartsstaatverplichtingen na te komen en in paniek aan het bijdrukken zijn geslagen. De centrale banken van het Westen zijn al sinds het begin van de twintigste eeuw bezig met het belasten van de besparingen door middel van het vergroten van de geldhoeveelheid om zo de ongelimiteerde groei van de staat te kunnen bekostigen. Als belastingheffing politiek te moeilijk wordt en leningen zo hoog zijn geworden dat ze met nieuwe leningen (tegen een kunstmatig laag gehouden prijs) moeten worden bekostigd, dan is er altijd het laatste redmiddel, de drukpers. Feit is alleen dat dit het bekende gevolg heeft van de ontwaarding van het door de staten in overstelpende hoeveelheden in omloop gebrachte papiergeld, zich uitend in stijgende prijzen voor de consument en dus in een daling van de algemene levensstandaard. Geen nood: met propaganda en vervalste inflatiecijfers merkt jan-met-de-pet hier niets van. Nu ja, tot die geldontwaarding uit de klauwen gaat lopen, en dat is nu precies wat mensen als Peter Schiff denken dat er staat te gebeuren. Op korte termijn.

Wat de prijsdaling van goud heeft veroorzaakt is dat de beursspeculanten hun edelmetaal-futures van de hand hebben gedaan en hun aandeel in edelmetaalfondsen geliquideerd, omdat ze de overheid op hun woord geloven dat de crisis voorbij is en ze deze inflatiegarantie niet meer nodig hebben. Maar de investeerders in fysiek goud (bullion) hebben van de prijsdaling gebruik gemaakt en bijgekocht: de Krugerrands en gold Eagles zijn niet aan te slepen. Peter denkt nog steeds dat de prijs van goud op exploderen staat en dat het over enige tijd niet meer uitmaakt of je je goud tegen $ 1700 of $ 1300 per ounce hebt gekocht, alleen óf je het hebt gekocht, want als je dat tegen die tijd niet gedaan hebt, heb je de trein gemist.

Et tu, Francisque?

Dit artikel stond gisteren in de online Telegraaf:

Merkel valt paus bij in kritiek op markten

VATICAANSTAD - Angela Merkel is zaterdag op privéaudiëntie geweest bij paus Franciscus. De protestantse Duitse bondskanselier viel de leider van de Rooms-Katholieke Kerk bij in zijn kritiek op de „tirannie van de markt”.

(….) Merkel liet na het gesprek weten dat striktere regulering van de financiële markten een belangrijk doel is tijdens de bijeenkomst van G20-leiders in september.

„Het is waar dat economieën de mensen moeten dienen, maar dat dit de afgelopen jaren helemaal niet het geval is geweest”, aldus Merkel. Zij en Franciscus spraken vooral over globalisatie, de Europese Unie en de rol van Europa in de wereld.

De Argentijnse paus had donderdag zware kritiek op de plek die de economie inneemt in de samenleving. De financiële markten hebben volgens hem gezorgd „voor een nieuwe onzichtbare, soms virtuele tirannie, die eenzijdig en zonder remedie haar wetten en regels oplegt”.

Volgens Franciscus behandelt de moderne economie de mens als een voorwerp „dat je kan  (sic) gebruiken en weggooien”. Hij zei dat „de harten van veel mensen, ook in de zogeheten rijke landen, zijn bevangen in angst en vertwijfeling”.

Hier blijkt duidelijk dat men de vrije markt, het kapitalisme, de schuld geeft voor problemen veroorzaakt door te weinig markt, te weinig vrijheid. De “tirannie van de markt” is in werkelijkheid een tirannie van de politici. Zij ruimen de vrijheid van handelen uit de weg en proberen de economie een centraal geleid proces te maken. En dat werkt niet.

Hele segmenten van de voorheen vrije economie zijn gesocialiseerd of worden centraal geleid door de politiek: onderwijs, gezondheidszorg,  woningbouw en de huurmarkt, grondgebruik en natuurlijk de financiële instellingen en de bijbehorende markten. Enorme publieke schulden zijn gecreëerd. Na vijftig of zestig jaar “stimulering” van de economie is een enorme verarming en verlaging van de levensstandaard het resultaat. In plaats van te leren van hun fouten willen de politici dit rampzalige beleid met verdubbelde energie voortzetten en nog eens biljoenen en triljoenen in de economie pompen.

Wat wel zou werken is het loslaten van het idee dat mensen niet zonder de staat kunnen overleven. Vóór de twintigste eeuw bemoeide de staat zich minimaal met de lotgevallen van individuen en ze redden zich toen beter. De staat is er om één, en niet meer dan een, product te leveren: het gevoel dat we ons privébezit niet zelf, met onze eigen kracht hoeven te verdedigen tegen sterkere individuen of groepen van individuen. Maar in onze tijd is de staat het instrument van bepaalde groepen geworden en dient om geld en schatting aan het vrije sociale systeem te onttrekken ten behoeve van de corrupte politieke elite.

Socialisme is altijd het systeem waaraan dictators de voorkeur geven boven kapitalisme.  Vrije mensen hebben de keus “nee” te zeggen tegen een voorgestelde ruil. In een socialistisch systeem bepaalt de staat de lonen en de prijzen en beheerst daarmee de keuzes van de burgers. Communistische dictaturen wilden altijd de landbouw collectiviseren. Dat is een eufemisme. Dat gaat in werkelijkheid om de staat die controle wilde verkrijgen over de voedselvoorziening van de burgers om ze zo beter te kunnen beheersen. Wie in Cuba al niet naar Castro’s zes uur durende toespraken wilde luisteren kon een verlaging van zijn rantsoen tegemoet zien.

Wij bevinden ons al in een dergelijk socialistisch systeem. Er is geen staatsterrorisme, maar de staat is al autoritair en zal binnen niet al te lange tijd verder afglijden tot een totalitair model. Wie dit niet gelooft, bedenke dat zelfs nu de crisis van de interventionistische staat manifest is, er niemand is die voor een terugkeer naar de vrijheid pleit. De elites hebben met succes een van de staat afhankelijke burgerij gecreëerd.