HetBozeOog’s plan tot duurzame verlaging overheidsuitgaven

Europa en Amerika zitten allebei in de schuldenput en de wereldwijde economische imbalansen maken dat overal ter aarde regeringen naar de drukpers grijpen om de rekeningen te kunnen betalen. In Nederland lijken we er relatief gunstig bij te zitten, omdat we nog enigszins goedkoop kunnen lenen, zegt minister De Jager. Alsof het een gunstige toestand is als we ons gemakkelijk verder in de schulden kunnen steken!

Alle landen lijden aan inflationitis, omdat de staatsuitgaven te hoog zijn. En de staatsuitgaven zijn te hoog vanwege de dure welvaartsstaatregelingen die iedereen – maar vooral het Westen – erop na meent te moeten houden. In NL zijn de mensen door overheidsmaatregelen gericht op het stimuleren van het eigen huizenbezit ertoe verleid zich veel dieper in de schulden te steken dan gezond voor ze was. Te hoge overheidsschuld, te hoge private schuld, en de dominante economische theorie die zegt dat de oplossing ligt in het verder verhogen van de uitgaven! Dit is het probleem. 

Het echte antwoord ligt in het drastisch inkrimpen van de in de loop van de twintigste eeuw immens gegroeide overheid. 

En dan is er geen andere weg dan het inkrimpen of afschaffen van sociale zekerheid. Dit zijn immers de uitgaven hebben gemaakt dat de overheidsuitgaven in de twintigste eeuw (en vooral sinds de dertiger jaren) de pan uit zijn gerezen.

 De bezuinigingen van het type kaasschaaf die het kabinet Rutte hanteert verkleinen de overheid niet en jagen de mensen die recht menen te hebben op uitkeringen alleen maar tegen deze politiek in het harnas. Wat HetBozeOog wil is een ontmanteling van het huidige semi-socialistische stelsel met zijn onvermijdelijke corruptie en bevoogding en terugkeer naar een vrije markt en ongehinderd kapitalisme. Kapitalisme is de natuurlijke organisatievorm van vrije mensen. Het is het systeem dat gebaseerd is op vrije uitwisseling van goederen en diensten op basis van privé-eigendom van de productiemiddelen. Het is het systeem waarin het individu vrij is omdat je voor je arbeid beloond wordt in precies dezelfde mate als je bijgedragen hebt tot het sociale systeem. En waar je alles kunt kiezen en kunt kopen wat je wilt zolang je bereid bent de marktprijs te betalen. Het is de vorm waarin vrije mensen van nature willen leven. Socialisme daarentegen is dwang. Socialisme is het systeem waarin je de vruchten van je arbeid of je planning worden afgenomen om naar mensen te worden overgedragen die er niet voor gewerkt hebben. De ene helft van de bevolking wordt gedwongen een deel van hun inkomen af te staan om het andere deel te onderhouden. Zo creëert men volstrekt moedwillig een cultuur van afhankelijkheid van de staat gebaseerd op staatsdwang. Bovendien is de levensstandaard van de bevolking onder socialisme lager dan die in vrijheid. In ongehinderd kapitalisme is de productie het efficiëntst georganiseerd en de levensstandaard dus optimaal, ceteris paribus. 

De verloedering van het democratische politieke stelsel tot een oligarchische partijendictatuur is een direct gevolg van het interventionisme in de vrije economie door de staat. Ware liberale democratie kan alleen bestaan in aanwezigheid van een vrije, kapitalistische economie. Verdwijnt die vrijheid in de economie, verdwijnt ook je vrijheid in politieke keuzes. Want vrijheid is ondeelbaar: je bent vrij in je keuzes of niet. En trouwens, je bent alleen vrij in je keuzes als je ook de consequenties ervan volledig zelf draagt. Dus is het risicospreidende beleid van de overheid waarbij ze de burger probeert af te schermen van de gevolgen van hun keuzes uit den boze. Denk bijvoorbeeld aan depositogarantie in het bankwezen: Zou het niet zeer heilzaam zijn voor het gedrag van banken als de overheid het geld op je spaarrekening niet langer garandeert? Mensen zouden beter uitkijken bij welke bank ze hun geld parkeren.

Hoe komen we nu van die toestand van semi-socialisme naar één van meer vrijheid? Het is duidelijk dat die dwang weg moet. De overheid (of de politiek) als overmachtige geldpompinstantie die het inkomen van mensen met werk in de echte economie doorsluist naar de niet-actieven moet stoppen. De werkenden moeten bevrijd worden van de lasten die de interventionistische staat hun oplegt. De markt met haar marktprijzen moet weer bepalen waarin geïnvesteerd wordt en hoeveel en wat er geproduceerd wordt en hoeveel. Zoals in een echt vrije economie.

Om van de hoge sociale uitgaven af te komen bestaat er een snelle manier en een langzame. Bij de snelle manier wordt het uitkeren van volksverzekeringen en sociale zekerheid botweg beëindigd, maar dit is sociaal en moreel onacceptabel en komt dus niet in aanmerking tenzij de schuldencrisis zo erg wordt dat er geen andere keus meer is. Bijvoorbeeld bij totale geldontwaarding en de economische chaos die daarbij hoort.

Het plan

Bij de langzame, gecontroleerde manier sluit je het collectieve stelsel op een afgesproken datum af voor nieuwe applicanten. Na die dag wordt iemand die voor het eerst de arbeidsmarkt betreedt niet langer automatisch ingeschreven voor de sociale zekerheid en volksverzekeringen, en dus ook niet langer aangeslagen voor alle bijbehorende premies en heffingen. (Die premies volksverzekeringen zijn eigenlijk belastingen, want een premie betaal je voor een vrijwillig gekochte verzekeringspolis; als de premie verplicht is, is het geen premie maar een belasting.) Vanaf dat moment is het collectieve stelsel een ding waar je wel uit kunt, maar niemand komt er meer in. Dan neemt het aantal mensen dat buiten dat stelsel leeft (dat bevrijd is van de lasten) langzamer of sneller toe en die ín het stelsel neemt door uittreding en natuurlijk verloop af. Mensen die nog jong zijn en tijd genoeg hebben om te sparen voor hun oude dag zullen naar ik verwacht massaal opteren voor de vrijheid van het leven zonder “solidariteit”, en zich individueel verzekeren bij een private verzekeringsmaatschappij voor wanneer je niet meer kunt of wilt werken: voor pensioen, voor ziekte of ook wellicht voor werkloosheid. Dat laatste is alleen nodig wanneer je hoge uitgaven hebt, bijvoorbeeld voor een hypotheek of wanneer je schoolgaande kinderen hebt en niet zonder constante inkomsten denkt te kunnen leven. Maar het grote voordeel is dat je dat nu zelf beslist, en dat niet de staat voor je kiest. Dat is meestal een veel duurdere “keus”.

Na verloop van enige jaren zijn waarschijnlijk alleen nog mensen van vijftig of vijfenvijftig jaar en ouder collectief verzekerd. Maar het grote voordeel is dat deze groep door natuurlijk verloop steeds kleiner zal worden en de last voor de samenleving steeds geringer. In een dergelijke situatie ben je als maatschappij veel beter in staat om voor de mensen die binnen het systeem zijn gebleven “wat meer te doen”, bijvoorbeeld de koopkracht van de AOW pensioenen op peil houden. Al na een gering aantal jaren kun je zo resultaten boeken. “Collectief verzekeren” wordt snel iets dat alleen nog slaat op oude mensen, en na wat meer jaren is het iets dat tot het verleden behoort.

Het is wél zaak dat de overheid ook echt verkleind wordt in macht en omvang en dat ze niet via een of andere omweg zich weer terug wurmt in de relaties en de contracten die burgers met elkaar aangaan.

In een vrije, kapitalistische maatschappij heeft de overheid geen andere taak dan de partijen die een uitwisseling van goederen of diensten, arbeidscontract of lening aangaan aan de bepalingen van de overeenkomst te houden. Zij moet zich dan niet langer, zoals nu, bemoeien met wat er ín die contracten mag staan, en bijvoorbeeld voorschrijven dat een arbeidscontract geen bepaling voor, zeg, prestatieloon mag bevatten, laat staan dat ze de hoogte van lonen of prijzen bepaalt. Dat moeten jij en ik, baas en werknemer, winkelier en klant, koper en verkoper onderling zelf kunnen doen. Is de overheidsinvloed en -macht eenmaal ingeperkt zoals dat hoort in een vrije maatschappij, dan komen voor alle goederen en diensten marktprijzen tot stand. Ook voor (verschillende kwaliteiten van) arbeid en voor kapitaal. Dan controleren politici of bureaucraten niet langer wat er geproduceerd mag worden en hoeveel, maar de consument.

Hoe belangrijk ook, het moet niet bij een uitfaseren van de welvaartsstaat blijven. Om een rechtvaardiger, niet op “inkomensoverdracht”, dat wil zeggen diefstal door de overheid, maar op vrije uitwisseling gebaseerde samenleving tot stand te brengen is nog meer nodig. Om te voorkomen dat de intrusieve overheid opnieuw opgericht wordt door de altijd op interventie gerichte politici zijn twee verdere veranderingen nodig: belastingstelsel en staatsrechtelijke veranderingen. Later meer.

Hij blijft het proberen

De voorstellen van Peter Schiff in zijn jongste boek The Real Crash beogen de politici te bewegen iets te doen aan de enorm gegroeide overheid en dito kosten van de welvaartsstaat.

Het is beter als er echte, diep insnijdende, maar gecontroleerde hervormingen van de overheidsfinanciën plaatsvinden dan dat “de wal het schip keert”. Want in dat geval ziet hij hyperinflatie, werkelijk draconische inperkingen van de overheidsuitgaven en, als direct gevolg, ernstige sociale onrust in het verschiet. Die onrust zou een president Obama in zijn tweede termijn de kans van zijn leven kunnen geven omdat het dan in de ogen van veel Amerikanen gerechtvaardigd zou zijn om via “bijzondere maatregelen” een socialistische en totalitaire dictatuur te vestigen.

De kans dat Peter slaagt is gering. Het “debat” tussen Democraten en Republikeinen gaat helemaal niet over bezuinigen maar of de stijging van de uitgaven ietsjes teruggenomen moet worden of niet. Paul Ryan werd door de Dems voor rotte vis uitgemaakt omdat hij de uitgaven met 3,6 procent wil laten stijgen in plaats van de normale 4 à 5 procent. Intussen roept hij om het hardst dat er geen cent minder naar Medicare of Medicaid mag.

Het gaat daar in de VS binnen één of twee jaar helemaal mis. De dollar valt en het zou me niet verbazen als daar in 2016 een land ligt dat meer op de Sovjet-Unie lijkt dan op het powerhouse van vrijheid en democratie dat het ooit (lang geleden) was.

Inkomstenbelasting

Peter Schiff schrijft in zijn laatste boek The Real Crash over de inkomstenbelasting, dat die veel zwaarder drukt op de lagere inkomens dan op de hogere, omdat inkomen uit arbeid voor 100% belast wordt en van inkomen uit kapitaal alleen de winst. Als iemand $100 investeert en $120 opbrengst heeft, wordt er alleen belasting geheven over het verschil: de winst. Met andere woorden, zegt Schiff, de kosten van een kapitaalinvestering zijn aftrekbaar. Maar in het geval van iemand die in een jaar voor $40.000 arbeid heeft geleverd, doet de staat net of dat bedrag pure winst is en er $0 is geïnvesteerd. De hele $40.000 is belastbaar inkomen. Maar in werkelijkheid is er wel degelijk iets geïnvesteerd: tijd en moeite. Bovendien heeft iemand die werkt allerlei onkosten. Maar de belastingdienst staat niet toe dat u uw huur of hypotheekkosten, kleding- of transportkosten aftrekt, terwijl dit toch noodzakelijke uitgaven zijn bij het hebben van een baan. Probeer maar eens een baan te krijgen als je op straat leeft!

Dit is een gevalletje ‘Zo had ik het nog niet eerder bekeken’. Peter wil van de income tax af, natuurlijk en niet alleen omdat het de staat het recht geeft jouw inkomensgegevens op te vragen (privacy argument), maar hier geeft hij een argument van pure economische rechtvaardigheid. Het levert overigens ook een argument voor afschaffing van werkloosheidsuitkeringen, want vergelijk maar eens de situatie van iemand die een uitkering $300 per week ontvangt en iemand die hetzelfde bedrag als bruto weekloon krijgt. De laatste heeft enorme kosten vergeleken met de eerste, zodat de uitkering veel aantrekkelijker is dan de baan.

Aanvulling 21 augustus 2012

Importtarieven

Lezend in The Real Crash merkte ik verbaasd dat Peter Schiff niet tegen importtarieven is.

Bij importtarieven denken we meteen aan protectionisme. Peter Schiff zit in de libertaire, vrije markthoek, dus hoe kan hij daar voor zijn? Maar de VS hebben decennia lang bedrijven en banen door domme regelgeving naar het buitenland gejaagd en de industrie kan een duwtje in de rug gebruiken. Zolang er maar geen tarieven worden geheven om bepaalde takken van industrie te bevoordelen, en de politici hun vrinden in het bedrijfsleven helpen van lastige concurrenten af te komen, zijn tarieven een optie. Ze moeten dan een algemene prijsverhoging veroorzaken, zodat de Amerikanen hun overmatige consumptie van geïmporteerde goederen inperken.

Samenzweringsdenken

@wmiddelkoop heeft ergens vandaan een reputatie van liberaal of libertair. Waarschijnlijk omdat hij net als pro-vrijheid publicisten als Peter Schiff en Marc Faber zaaltjes afgaat om te waarschuwen voor de komende ineenstorting van het financieel-economische stelsel. Die reputatie wordt dan gevoed wanneer hij paniekerig naar de stijgende goudprijs wijst. Die betekent immers dat zowat alle (papieren) valuta’s ter wereld ten onder dreigen te gaan aan inflatie, gecreëerd door centrale banken. Deze op zich juiste constatering werkt echter misleidend, want zijn oplossingen zijn bepaald niet vrijheidsgezind. In plaats van te pleiten voor meer markt, meer vrijheid en minder overheid en regels wil hij de banken nationaliseren, wat – dacht ik – de socialistische “oplossing” is.

Een andere eigenaardigheid versterkt de indruk van een pro-vrijheid commentator en dat is zijn intense achterdocht tegen grote bedrijven en tegen de informatie uitgegeven door hun woordvoerders. Zijn tweets hebben het over Monsanto (genetisch gemodificeerd zaaigoed) dat opzettelijk gif in zijn producten laat zitten of stopt of zoiets en Tepco (exploitant van de kerncentrale van Fukushima) dat van alles verzwijgt over de ramp.

Nu is het zo dat ik gemerkt heb dat wanneer je je zoals ik tot libertair ontwikkelt, die achterdocht tegen het gezag en de vrinden van het gezag er zogezegd gratis bijgeleverd wordt. De libertaire idee gaat nu eenmaal over vrijheid van handelen, vrije uitwisseling van goederen en diensten, en het sociale stelsel dat daarvan het resultaat is. De overheid staat daar per definitie buiten. De staat is het apparaat van dwang en van het geweldsmonopolie. Niet voor niets ontwikkelen libertairen zich vaak dóór tot anarchisten. In Amerika zijn alle presidenten die al eens een oorlog hebben moeten voeren juist door de libertairen als Lew Rockwell of Thomas DiLorenzo ervan beschuldigd die oorlog zelf te hebben uitgelokt om, gebruik makend van de noodsituatie meer macht naar zich toe te trekken. Van Lincoln die de staten zou hebben willen onderwerpen aan de Unie, via Roosevelt die wist dat de aanval op Pearl Harbour aanstaande was, tot Bush en “9/11 was an inside job”. Mij gaat dat allemaal veel te ver en ik houd me graag aan wat historisch ook werkelijk aan te tonen is.

Maar het geeft aan dat libertairen wel eens doorschieten in hun argwaan tegen het instituut overheid. Hoewel er natuurlijk ook zo iets is als een gezonde mate van wantrouwen tegen de politieke elite prutsers partijen in de VS en de EU. Het gaat erom de juiste toon te vinden.

Maar Middelkoop krijgt zijn informatie voor zover ik kan zien van schimmige activistensites, e.d. Er zijn legio groepen en individuen in de wereld die per internet en email voortdurend “informatie” rondstrooien dat je shampoo of je mineraalwater giftig of kankerverwekkend is en dat het een samenzwering van multinationals tegen de bevolking is. Het is een soort uitzaaiing van het anti-tabaksfascisme, denk ik. In ieder geval geen libertarisme. Blijkbaar zijn wij consumenten allemaal willoze en hersendode slachtoffers van winst- en machtgraaiende monopoliekapitalisten en moeten deze #occupygekkies ons helpen om hun dood en verderf zaaiende producten (want dan verkopen ze er meer, niet?) te mijden.

Waarmee ik maar wil zeggen dat de overigens zeer sympathieke RTL Z commenter duidelijk géén liberaal of libertair is, maar meer iemand van wie de politiek of de staat juist redding moet brengen door alles over te nemen. Hij lijkt mij meer bij de SP thuis te horen.

Een spook waart door de wereld...

De politieke partijen zijn in de loop van de 20ste eeuw steeds meer op elkaar gaan lijken. Met het resultaat dat de politieke elite zich aan de electoraten vertoont als een gesloten kaste wier plannen niet te beïnvloeden zijn door de wil van het domme volk. Die elites coöpteren de journalistiek – en daarmee de informatievoorziening – en academia – en daarmee de politieke meningsvorming. De ideologie van de elite is socialistisch– voor zover die ideologie aanwezig is want de elite is zeer praktisch, om niet te zeggen nihilistisch. Zij bedient zich van de staat. Of liever van de politiële bevoegdheden van de staat. Die vormen hun instrument. Het is of vrijwel alle staten van Westen geregeerd worden door één “Socialistische Eenheidspartij”. Hun macht ontlenen de elites aan het principe van de overheidsinterventies in het sociaal stelsel gebaseerd op vrije uitwisseling van goederen, diensten en ideeën. Dit principe is in feite een verklaring van almacht. Want de markt wordt feitelijk geregeerd door de onveranderlijke wetmatigheden van het menselijk handelen die hun uiterste fundament vinden in de menselijke aard en de elite denkt of pretendeert te denken dat ze deze wetten ongestraft kunnen negeren of schenden.

Deze overweging leidt tot de realisatie dat we ons in een revolutionaire situatie bevinden. De politieke en economische stelsels in het Westen zijn gedoemd. Ze zullen weggevaagd worden en een fluïde situatie ontstaat waarbij van alles kan gebeuren: totale geldontwaarding die leidt tot sociale onrust en die met geweld wordt onderdrukt. Niet alleen zal de elite de elite willen blijven, maar als niemand meer weet wat het geld waard is hoe moeten de mensen dan overleven? Alle uitwisseling van spullen is onderbroken, verstoord. Men zal zich door nood gedwongen voelen de wetten van de staat te negeren.

Alles hangt ervan af wat er na deze revolutionaire periode komt. Je hoopt op een vrije, kapitalistische samenleving met een overheid die met succes aan de ketting is gelegd. Een nieuw Liberaal Tijdperk. Maar dat is allerminst zeker. Te veel mensen denken dat de staat “iets moet doen”, dat de staat onderdeel van de oplossing is. Maar zij is het probleem. De kans is groter dat we in een permanente dictatuur à la het Chinese keizerrijk terechtkomen.

Peter Schiff weer voor een subcommissie van het Congres

Peter Schiff was verleden week weer in Washington DC om te getuigen voor een subcommissie van het  Congres van de VS over de huizenmarkt.  De kwestie was of de Amerikaanse overheid voor huizen voor meerdere gezinnen hetzelfde moet gaan doen wat ze voor de eengezinswoningen hebben gedaan (en wat in 2008 zo'n geweldig resultaat heeft gehad). Hij kan geweldig spreken, maar had de grootste moeite zijn ideeën over het correctieve vermogen van de vrije markt te verdedigen tegen het bureaucratisch-lobbyistisch complex dat koste wat 't kost de stroom belastinggeld hun kant op wil laten blijven stromen. Luister zelf (ongeveer 33 minuten). Of kijk hiernaast.

Val kabinet Rutte I

Schrijver dezes heeft nooit veel hoop gehad dat het met het kabinet Rutte wat zou worden. Vanaf het begin was mij duidelijk dat het de verkeerde beginselen hanteerde. Er moest bezuinigd worden om het financieringstekort beneden de brusselse norm van drie procent te brengen. De richting van een dergelijk doel is steeds geweest: houd de welvaartsstaat betaalbaar in deze crisis; wacht tot de economie weer aantrekt dan kan de staat weer meer geld uitgeven.

Deze dingen kon men bij het aantreden van het kabinet al ontwaren. Er werd bezuinigd volgens het principe van de kaasschaafmethode en dat bewees voor mij dat de zaken verliepen volgens het bekende stramien van links geeft teveel geld uit om popi te doen, rechts mag puinruimen en verspeelt binnen luttele maanden elk krediet bij de bevolking. Waarom doen rechtse partijen nog aan dit stomvervelende spelletje mee?

Eén mogelijk antwoord is dat wat rechts heet niet voor een (terugkeer naar de) vrije markt is. Niemand in Den Haag durft het woord “markt” nog in de mond te nemen, laat staan “vrije” en laat helemaal staan “laissez-faire” of “kapitalisme” (tenzij als kop van Jut). Een partij als de VVD hoor je niet meer over vrijheid en het CDA is gewoon een uiterst linkse partij te noemen. En wat Geert betreft: hij ging voor het PvdA doel van behoud van koopkracht voor de verschillende uitkeringsontvangers, maar liep daardoor vanaf het begin het risico dat de kiezers dan ook meteen wel PvdA konden stemmen (in veel gevallen trouwens hun oude partij).

Er rust, lijkt het, een vloek op de democratie: democratie kan alleen optimaal werken in een omgeving van laissez faire-kapitalisme, maar de noodzaak de gunst van de kiezer te veroveren dan wel te behouden leidt vrijwel elke politieke partij tot interventionisme en uiteindelijk tot socialisme en dus tot het einde van het principe van individuele, vrije keuze.

De crisis is ook een morele crisis. En wel een morele crisis voor de politici. Zij hebben in de loop van de twintigste eeuw ieders belang bij economische en politieke vrijheid (die twee zijn wel te onderscheiden, maar niet te scheiden) ondergeschikt gemaakt aan hun engere partijbelangen. Steeds agressiever en openlijker interveniëren ze voor eigen voordeel in het sociale systeem van samenwerking gebaseerd op privé eigendom en arbeidsdeling. Dat te onderwerpen was het doel van hun interventies. Dat konden ze doen door gebruik (misbruik) te maken van het feit dat ze de controle hebben over de staat, het apparaat van dwang, en dus met wetten en regels hun wil konden opleggen aan een systeem dat normaal werkt volgens het principe van vrije en vrijwillige uitwisseling van goederen en diensten. Eind 18de en begin 19de eeuw wisten de opinieleiders dat de staat een potentieel gevaar was dat beheerst moest worden. Daartoe ontwierp men de democratische regels en parlementen: om de staat klein en machteloos te houden. Die beperkingen te overwinnen is het doel van het handelen van de politici in de 20ste eeuw. Nu zitten we met de schuldencrisis en die is een direct gevolg van deze ontwikkeling.

Omdat dit zo ligt heeft het weinig zin voor een kabinet om te proberen de grootste interventie, de welvaartsstaat, in stand te houden met behulp van bezuinigingen. In plaats van te bezuinigen had men moeten hervormen. Níet met het doel te behouden, maar met het doel een plan van handelen op te stellen om van het huidige corporatistische (of zo u wilt, fascistische) stelsel een weg terug naar de vrijheid te vinden.

Maar dat is precies het laatste waar moderne politici aan denken. Ook (of juist) als ze zogenaamd rechts zijn.